خیابان فردوسی تهران

 

خیابان فردوسی تهران که به افتخار شاعر بلند آوازه ایرانی ابوالقاسم فردوسی نام گذاری شده است ،
یکی از خیابان‌های شمالی-جنوبی قدیمی تهران است. از دیرباز، با توجه به صرافی‌های متعدد و
دلارفروشان غیر رسمی موجود در آن، این خیابان به یکی از خیابان‌های مهم شهر تهران از منظر اقتصادی
تبدیل شده است.
کمتر کسی است که در سالهای اخیر بخصوص در زمان نوسات قیمت دلار و ارز ، نام این خیابان را نشنیده
باشد .

این خیابان، با نامهای  پیشین خیابان علاء الدوله و امین السلطان در دوره قاجاریه به‌واسطه وجود باغ ایلخانی در آن، گاهی با عنوان خیابان باغ ایلخانی نیز خوانده می‌شده است. باغ ایلخانی که بعدها ساختمان بانک ملی ایران به جای آن ساخته شد، از بناهای ساخته شده توسط قلی‌خان ایلخانی، معروف به حاجی ایلخانی از رجال و شاهزادگان معروف قاجاری بود .
خیابان فردوسی در منطقه ۱۲ شهرداری تهران واقع است، در جنوب از میدان توپخانه آغاز شده و پس از گذر از چهارراه استانبول، به میدان فردوسی در شمال منتهی می‌شود. خیابان فردوسی از جنوب به شمال یکطرفه است.

 
خیابان فردوسی تهران در دهه 40 شمسی
 
بخش‌هایی از خیابان فردوسی به اصناف و فروشندگان کفش و چرمینه، صرافی و نقره اختصاص دارد.سفارتخانه بعضی کشورها مثل آلمان، انگلستان و ترکیه و ساختمان مرکزی چندین بانک مانند بانک ملی ایران و بانک سپه، چند موزه ( از جمله موزه جواهرات ملی و موزه سکه بانک سپه) و شرکت‌ها و موسسات بسیاری در طول این خیابان قرار دارند.
 
 
تندیس فردوسی در میدان فردوسی در بخش شمالی خیابان فردوسی
 
همانطور که ذکر شد خیابان فردوسی از میدان امام خمینی (توپخانه) شروع می‌شود، در چهارراه استانبول خیابان جمهوری را قطع می‌کند و در میدان فردوسی به تقاطع انقلاب می‌رسد. در این میدان مجسمه معروف حکیم ابوالقاسم فردوسی نصب شده است که ساخته استاد «ابوالحسن صدیقی» از بزرگ‌ترین مجسمه‌سازان ایران است که از او به عنوان پدر مجسمه‌سازی ایران و میکل‌آنژ شرق نیز یاد می‌شود.
در انتهای این مقاله یادآور می شود عزیزانی که مایل به دیدن عکسهایی از وضعیت قدیم و فعلی این خیابان هستند ، می توانند به سایتهای اینترنتی     شهر فرنگ   و     کجارو    مراجعه نمایند .
 

رنک بازار

افزونه های جوملا فارسی